FERRUCCIO BERTERA

POETA


LE NÒSSE CAMPANE


Come ’n d’én sógn me ve a la mont
quant le ha contà le campane per la nòssa śent.
Che desmesiàva l’era l’Ave Maria, quela bela preghiera
che se diśéva a mesdì e anca a la sera.
Po’ gh’éra i bòć: en bòt, gh’è sere, ancö él sol él ciòca,
tri s’él piövi, quatro s’él fiòca.
E le feste grande quante sonè co i sonadór!
La prima a l’Alpí, e śo fin al Toni da Seví.
E quande se metéva śo na bruta levà,
le campane ne n’envidàva a paternostràr
perché nó vegnése a tompestàr.
E po’ a la domenica, quant scampanelàr,
per ciamàr tuta la śent a pregàr:
la matina bonóra tute le mame,
a le oto e méśa tuti i śóvegn a le óndeśe tuti i popà,
ma ’n pöc a la volta anca l mondo èl s’ha cambià.
Entànt che ’l paés èl s’ha ’mpienì de forèsti a ma a mi,
per no farghe dispèt i ha sempre sonà pia pia,
tant che adès le me par n’organét.
L’unica che ancora se senti sonàr,
l’è quela che dis a tuti che vergini l’ha petà lì de arfiàr.
Ma sonè, sonè, sonè ancora come na volta, nòsse campane,
desmesiè föra le cosiénse piene de schèi e de fantasiense,
ricordèghe a tuta sta śent
de no preśentàrse al Creator co le mane piéne de vént,
e seghitè a sonàr anca quande mi petarò lì de respiràr.

 

[Gallery not found]

Comments